Różyczka u dziecka
Różyczka jest łągodną, ale bardzo zakaźną chorobą wieku dziecięcego. Wirus różyczki przenosi się drogą kropelkową. Najwięcej zachorowań jest zimą i wczesną wiosną.
Objawy
Okres wylęgania trwa od 2 do 3 tygodni. Chory zaraża przez tydzień do wystąpienia wysypki i potem jeszcze przez 4 dni. Różyczka bywa mylnie rozpoznawana jako odra, ponieważ ma podobne objawy - gorączka, nieżyt górnych dróg oddechowych oraz plamistą czerwoną wysypkę. Najpierw pojawia się za uszami na szyi, a potem na całym ciele. Występuje też umiarkowany wzrost ciepłoty ciała, bóle głowy, nieżyt górnych dróg oddechowych, obrzęk węzłów chłonnych, utrata łaknienia. Wczesne objawy różyczki bywają niekiedy tak łagodne, że rozpoznanie jej jest czasami niemożliwe do czasu pojawienia się wysypki. Ustępuje ona zwykle po pięciu dniach. Obrzęk węzłów chłonnych może jednak utrzymywać się dłużej. Osoby dorosłe, które zachorowały na różyczkę, przez kilka tygodni po ustąpieniu wysypki odczuwają bóle stawów. Różyczka nie jest chorobą groźną i daje odporność na całe życie.
Leczenie
Leczenie odbywa się w warunkach domowych. Lekarz może zlecić paracetamol na obniżenie gorączki. Chore dziecko powinno pozostać w domu przez kilka dni. Jeżeli gorączka nie jest wysoka, nie jest zalecane leżenie w łóżku. Przy wysokiej temperaturze można dziecko obmyć wodą lub w kąpieli. Chory powinien dużo pić i spożywać lekkostrawne posiłki.
Powikłania
Bardzo rzadko występuje zapalenie stawów lub mózgu.
Dzieci urodzone z różyczką
W takim przypadku dzieci wymagają intensywnego leczenia, zwłaszcza jeśli kontakt z wirusem nastąpił w pierwszych 3 miesiącach ciąży, kiedy różne narządy dziecka dopiero się rozwijają. Dzieci takie mają często ciężką wrodzoną wadę serca, kwalifikującą się do korekcji operacyjnej we wczesnym okresie życia. Wiele dzieci urodzonych z różyczką musi przez całe życie pozostawać pod specjalistyczną opieką lekarską, zależnie od rodzaju i stopnia wrodzonego uszkodzenia. Dzieci z upośledzeniem słuchu trzeba zaopatrzyć w aparaty słuchowe i uczyć posługiwania się mową, a wykazujące zaburzenia w rozwoju umysłowym wymagają specjalnego systemu nauczania.
Różyczka a ciąża
Kobieta ciężarna, która obawia się, że na nią zachorowała, powinna poddać się prenatalnym badaniom ultrasonograficznym. Pozwalają one wykryć niektóre wady wrodzone, jak wady serca, nie ujawniają jednak powikłań neurologicznych. Najlepszym postępowaniem w odniesieniu do różyczki wrodzonej jest jej zapobieganie. U 20-30% kobiet stwierdzono brak przeciwciał chronionych przed tą chorobą. Zaleca się by kobiety przed zajściem w ciążę wykonały test pod kątem obecności tych przeciwciał. W razie stwierdzenia braku przeciwciał należy kobietę poddać szczepieniu, zanim zajdzie w ciążę. Szczepienie kobiety ciężarnej może spowodować zakażenie płodu żywymi wirusami szczepionki i wrodzoną różyczką. Powinno się także sprawdzić, czy kobieta ciężarna ma przeciwciała przeciwko różyczce. Jeśli nie, to musi unikać kontaktu z tą chorobą, zwłaszcza przez pierwsze trzy miesiące ciąży.
Komentarze