Dziwne zachowania w ciąży

Dziewczyny, miałyście lub macie jakieś "odchyły" w ciąży? Chodzi mi o jakieś dziwne zachowania,burze hormonów itp. Bo to co mi się dziś zdarzyło, zaskoczyło nawet mnie Mój mąż wracając z pracy kupił krewetki (od dawna chciałam ich spróbować). No i jako mój osobisty mistrz patelni, przyrządził je. Jak zobaczyłam to na talerzu to się popłakałam. Pewnie pomyślicie, że się wzruszyłam obiadem przyrządzonym przez męża? Otóż nie! Te krewetki tak mi przypominały kilkucentrymetorowe dzieci, że nie dałam rady ich zjeść Płakałam i mówiłam "popatrz, nasze dziecko też było takie małe!" albo "nasza córcia też była taką krewetką". I siedziałam nad tym talerzem i płakałam. Mąż jakoś nie widział w nich podobieństwa do swoego dzicka i zjadł obie porcje A ja nie to, że nabrałam obrzydzenia, po prostu wzruszyłam się jak pomyślałam, że Helenka też "coś takiego" przypominała.
Napiszcie jeśli też macie coś do opowiedzenia

ja ogólnie stałam sie płaczliwa strasznie... bardzo łatwo sie wzruszam na filmach itp a dawniej nie było o tym mowy...

Co do płakania nad jedzeniem to przypominam sobie jedna taka sytuacje Napomnialam kiedys u tesciowej ze mam ochote na krupniczek na golonce i tak w dalszym ciagu rozmow o kuchni wspomnialam tez ze uwielbiam kopytka z sosem. Na drugi dzien pojechalismy do tesciowej na obiad bo nas zaprosila a jak podala krupnik na golonce to mi sie zrobilo mieciutko a jak juz dodała "no jedzcie jedzcie bo kopytka wystygna" to juz tylko siedzialam i smarkalam nad tym jedzeniem ze wzruszenia Obiad jadlam chyba ze 2 godziny ciagle placzac... nie moglam przestac... Jeszcze dobila mnie ogoreczkami kiszonymi... Mąż i tesciowa sie smiali jak nie wiem a ja ryczalam. Haahah Jesli chodzi o inne dziwactwa to plakalam na reklamie pampersow... eh wiele tego bylo.

Ja stałam się jakaś taka furiatka,złoszcze się o byle co
koleżanka ostatnio mi powiedziała,że zrobiłam sie wielką damą-nic mi nie pasuje,wiem najlepiej haha chodzi o bycie w ciąży

Hehe tez tak mialam na poczatku ciazy ze wszystkich bym mogla pozabijac a teraz hormony troszke odpuscily choc tez potrafie bez powodu sie zdenerwowac na meza ale najwazniejsze ze juz nie placze tak szalenie jak w 1 trymestrze;D

Co do płakania to mam to do tej pory.Oglądam coś,np komedie i płacze,ale jak bóbr..taka rozczulona jestem haha

Ja czasem chce zabijać, wsciekam się np, jak wysle mamie smsa zeby weszła na skype, a jej to zajmuje więcej niz 2 minuty. Krew mi normalnie zalewa mózg Pozatym ciągle rycze, bez powodu. No i jestem wylewna też. czasem mysle jaka jestem szczesliwa i jak kocham męża i czy on mnie tez tak jak ja jego, potem zaczynam myslec ,ze pewnei mniej:d i wtedy zaczynam ryczeć i tak w kolo

no burza hormonów jest fakt ja za to na tą chwilę mam na cos ochotę-mówie do męża pójdziesz do sklepu i mi kupisz minie 3 minutki i mi sie jednak już odechciewa, dlatego zawsze mąż czeka chwilkę co by na darmo do sklepu nie szedł ha ha dochodzi do tego faktycznie denerwowanie sie o byle co-czasem samej ze sobą trudno mi wytrzymac:/

Ja pitole z tym płaczem jest tragedia,ja też czasem przy kąpieli płaczę od tak,albo przed lustrem-bez powodu.
A dzisiaj jak robiłam sobie zdj brzuszka to płakałam,bo mam rozstępy i nie mogę "gołego" nigdzie pokazać hahaha

hahaha to jest niesamowite jak sie zmienia psychika kobiety w ciazy... Wczesniej bylam "twardzielka" a teraz taka cipciunia Oczywiscie napady złosci tez miewam. np wczoraj :/ Powiedzialam mezowi ze sobie niezycze jego obecnosci przy porodzie i sie w ogole zastanowie czy bedzie mogl nas odwiedzac w szpitalu... Dzis poszedl na rano do pracy to wydzwanialam co 5 min i go zameczalam przeprosinami az mnie wkoncu opieprzyl ze co chwila dzwonie i go przepraszam a on juz sie nie gniewa przeciez

ja też jestem furiatką

Miałam dokładnie to samo
A po porodzie też płakałam jak już do domu przyszłam, pierwsze 2 tygodnie były kiepskie...czasem płakałam ze szczęścia, czasem ze zmęczenia, płakałam razem z Marcelem, albo bo mąż mnie nie rozumiał...no ale szybko mi przeszły te po porodowe płacze

A wzruszało mnie wszystko, zdjęcia małych dzieci, reklamy w tv, nie mówiąc o filmach...dosłownie wszystko

U mnie to bardziej na mózg po prostu padło Chyba zwoje mi się rozprężyły!
Zapominanie na potęgę, pytam o to samo parę razy, słów mi brakuje, problemy z odmianą... roztargnienie na maksa. Ryczeć zdarzyło mi się ze 2 razy może, ale chandrę łapię.
No i największy życiowy dramat - pragnę słodyczy. A nigdy tego nie lubiłam. Jak ktoś znajomy widzi mnie nad deserem to oczy przeciera bo spodziewał się raczej oliwek

P.S. Ale z krewetkami niezła akcja Ja nawet na moją małą mówiłam krewetka po jednym z USG na których takoż właśnie wyglądała

ja z osoby nerwowej stalam sie nadzwyczaj spokojna wiec to chyba na plus.. ale dzis np. mam ochote sie z kims pokłocic bo brakuje mi jakichkolwiek wrazen.. glupie, ale tak jest

Nika ze slodyczami mam tak samo zawsze wolalam słone np chipsy, frytki a teraz dzien bez czekoladki to dzien stracony a jak zaczne jesc to nie moge przestac

Co do zapominania to pierwszy trymestr to dla mnie byl koszmar. Ja nazywalam to "skleroza ciazowa" Czasami bylo tak ze kotlety mielone doprawialam w trakcie smazenia juz... no i oczywiscie przy tym plakalam ze sie nie nadaje nawet do zrobienia glupiego mielonego... Ziemniaki tez nie raz byly solone dopiero po ugotowaniu... eh masakra..

Ojej, jak ja to znam Ja to w ogóle miałam same porażki kulinarne! Serio i to na najbardziej szlagierowych daniach. Zawsze kochałam gotować i kombinować w kuchni. Mówiłam sobie ze jak będę już na zwolnieniu to będę rozwijać się kulinarnie. A tu dupa. Jedyne sukcesy to sałatki i kanapki, reszta średnio zjadliwa była Zaczyna mi moc dopiero po woli wracać teraz.

Dla mnie to dodatkowo porażka bo jestem wrogiem cukru i chcę chronić dziecko przed tym ile się da... A tu proszę! Wyrodna matka karmi dziecko rafinowanym cukrem już na etapie życia płodowego