ciąża a obowiązki?

qazzaq od tego jest forum by gadać o byle czym nie ma w tym nic złego że jak kobieta za dużo robi, bo inaczej nie potrafi, ja mam podobnie,cały czas gdzies latam i cos robię,w tej chwili rosół gotuje chociaz głowa mi pęka a mała nogi mi wsuwa pod zebra i mi nie wygodnie, ani usiaść normalnei nie moge, ale jak nic ci sie nie dzieje, tylko na ten kręgosłup narzekasz to czasami pozwól sobie odpocząć zanim znowu weźmiesz się za robote

ja urodziłam się w 7 miesiącu ciąży i miałam umrzeć bo powiedzieli że nie dowiozą mnie do szpitala 25km ale jakimś cudem się udało ale to chyba nie ma wpływu na moje dziecko?

odpoczywaj odpoczywaj ) i nie przejmuj sie reszta .... muszisz sobie wychowac ta rodzinke twoja bo kto po porrodzie ci pomoze 3mam za ciebie kciuki i wybacz moje mocne slowa w poprzednim poscie ale az zakipilo we mnie jak to przeczytalam co robisz...

no i jeszcze bóle brzucha jak się nachodzę ale to tylko nocą...bede teraz odpoczywać a nie patrzeć na innych

napisałaś tylko prawde więc spoko takich rad mi było potrzeba... dziękuję

Black dobrze napisała... Sama nie miałam odwagi bo też zawsze byłam taka że wszystko musi być zrobione. Dopiero po poronieniu do mnie dotarło że maluszek ważniejszy... Jak byłam w ciąży z Weroniką tak jak Black napisała musiałam zajmować się drugim szkrabem. Ale naprawdę jak było gorzej, jak tylko czułam że coś jest nie tak to stopowałam od razu. Nie mówię bo plewiłam u sąsiadki warzywa, zbierałam truskawki, ale czysto rekreacyjnie a nie że musiałam... Jak tylko czułam się gorzej była przerwa. Oczywiście dużo kobietek aktywnie żyje aż do porodu, ale równie wiele do samego porodu musi leżeć w łóżku a niektóre nawet do toalety iść nie mogą. Każda z nas ma swój rozum, umie ocenić swoje siły i wie na ile może sobie pozwolić aby się nie przeforsować.

Wiadomo, że domy to nasze gniazdka i chcemy żeby jak najlepiej wyglądały i żeby wszystkim było w nim dobrze Ja niestety na niczyją pomoc poza mężem nie mogę i nie będę mogła liczyć Teściowa mnie nienawidzi ( wygarnęła mi kiedyś, że jestem bez przyszłości bo nie mam rodziców- zmarli jak byłam mała- i nie jestem warta jej syna, więc z nią życia nie będę miała) a moja babcia i ciocia, mimo że często u nich jestem to już wiekowe kobiety i nie mogę od nich wymagać pomocy.

PRZYKRO MI;( ale dobrze że mąż jest z Tobą nie martw się słowami tesciowej;(

Mi też było przykro, zwłaszcza że przed ślubem nie była dla mnie taka straszna. Liczyłam na to, że może znowu będę mogła poczuć jak to jest mieć rodziców. Ale ja to i problem, ja się przyzwyczaiłam, że ludzie kopią mnie w tyłek, gorzej z moim mężem. Dręczy się tym, że jego mama tak się zachowuje.
Plus jest taki, że się trzymamy mocno razem dzięki temu A propo obowiązków... dzisiaj wrócił z nocki i dostałam śniadanie do łóżka Ale miałam frajdę

wspolczuje Ci smiki przykra sytuacja dla Ciebie i męża.. ciekawe co kieruje tą kobieta.. moze jest zazdrosna o syna? ale normalnie to dla mnie nie jest... Bądz dzielna ! teraz dla dzidzi.. Ja tez moge liczyc tylko na meza, bo mieszkamy za granica.. i tyle co mama do mnie po porodzie na 2 tyg przyjedzie, a tak tez wiecznie jestem sama jak on pracuje...

Ja tez bede skazana sama na siebie. Moja mama jeszcze jakis czas temu proponowala mi pomoc , mowila ze jak maz bedzie w pracy na noc to bedzie mogla ze mna i z dzieckiem zostawac zeby mi pomoc. Niestety sytuacja sie skomplikowala moja Babcia a jej mama (86lat) zlamala reke i noge w wyniku komplikacji pooperacyjnych miala udar i niestety jest sparalizowana wiec mama musi sie zajmowac teraz Babcia. Moja tesciowa wspaniała kobieta ale na jej ponoc tez nie moge liczyc za bardzo poniewaz ma jeszcze jednego syna ktory jest chory i tez nie moze go zostawiac na niewiadomo ile w domu samego. Zreszta tesciowa ma inne podejscie niz ja i moglo by dochodzic do spiec wiec moze lepiej ze nie bedzie ze mna cały czas Damy rade ze wszystkim , zobaczycie

W końcu kobietami jesteśmy, a kto jak nie kobieta ma dać radę Moja kierowniczka się zawsze ze mnie śmiała, jak to mówiłam, a faceci się wściekali. I tak zawsze wychodziło na moje Ja się właśnie najbardziej boję tych pierwszych dni po porodzie. Mój mąż co prawda będzie miał wolne, ale oboje jesteśmy zieleni w tych sprawach, mam nadzieję, że czegoś się nauczę po drodze a reszta to instynkt i zaparcie.

Na pocieszenie powiem Wam, że mąż był ze mną w domu całe 5 dni po powrocie ze szpitala (a byłam po cc i każde wstawanie z niskiego łóżka to był koszmar). W nocy wstawać musiałam po sto razy do małej-karmiłam piersią, przewijałam, bo mąż musiał trochę się wyspać do pracy, w której spędzał całe dnie. Byłam zmęczona, niewyspana i obolała. Ale to jest krótki okres-po 2 tygodniach już działacie zupełnie sprawnie Nie ma czego się bać!

Kobiety mimo tego że mają mniej sił fizycznie niż faceci... to i tak po porodzie stajemy sie lwicami które mimo bólu i poczucia bezradności dają rade dla swojego maleństwa

Witam
Ja aż do teraz robiłam prawie wszystko (no bez mycia okien i ciężkich zakupów). Ale niestety skróciła mi się szyjka i teraz muszę leżeć plackiem. Co dla osoby aktywnej jest sytuacją nową

Powiem szczerze, że mnie nosi i jak patrzę na piętrzący się bałagan w domu to ciężko mi się tym nie zająć. A mój mąż jest z tych co jak mu powiem żeby np. umył zlew to oczywiście to zrobi, ale już blat obok może obrastać... No w końcu nie mówiłam nic o blacie nie? Stara się, ale ja mam zbyt głębokie przeświadczenie że niektóre rzeczy dobrze zrobię tylko ja. Więc tak leżę i patrzę jak chaos wokół mnie rośnie...
Mam z drugiej strony świadomość, że teraz wszystko jest na jego głowie (praca, zakupy, dom itp) więc to czy jest umyta podłoga nie jest najważniejsze. A z drugiej strony wiecie jak to jest. Człowiek czuje się w pełni sprawny, ręce i nogi zdrowe a tu nie można nawet obiadu zrobić. Jakoś nie umiem się z tym pogodzić jeszcze. Dziś wracałam z badań i weszłam do sklepu po masło. już miałam zapędy żeby jakieś zakupy większe zrobić ale się opanowałam. Za rozładowywanie zmywarki też odruchowo sie wzięłam a schylanie zabronione. Paranoja jakaś.

No i tak leżę otoczona książkami, z kompem pod ręką. I staram się nie myśleć co powinnam zrobić będąc cały dzień w domu. Zaciskam nogi, żeby mała siedziała w brzuchu do maja.

Nika szczerze Ci współczuję tego uważania :/ ja tak wygląałam przez ostatnie 2 tygodnie w szpitalu i też mnie szlag trafiał. 
Ale doczepię się tego cytatu bo to jest takie nasze jakieś babskie masochistyczne zboczenie, żeby usprawiedliwiać faceta! Jak Ty pracujesz, gotujesz, pierzesz, sprzątasz, robisz zakupy to jest dobrze-ale jaki to facet biedny i nie poradny i jak to go szkoda, że musi to robić Jak Ty nie umyjesz podłogi w tym wszystkim to się źle z tym czujesz-ale już jak On nie umyje to "a co tam...przecież tyle ma na głowie"   nie uważacie, że to jest paranoja ? Baby to jednak głupie w tej całej swojej mądrości są

Black troszke racji masz z tym masochistycznym podejsciem fakt. Mi tez zawsze jest szkoda mojego meza jak cos robi za mnie bo ja sie akurat zle czuje. A jeszcze bardziej mi go zal jak robi to sam z siebie Zreszta on duuuzo mi w domu pomaga. A poczucie jakiejs winy mam poniewaz ja siedze calymi dniami w domu a on bidulek przydzie z pracy i jeszcze pyta jak moze mi pomoc... eh Baby jakies dziwne sa

cala ciaze robilam niemalze wszystko, od sprzatania standardowego po szorowanie okien i grabienie badyli i lisci po zimie oczywiscie - ciaza bezproblemowa, zero bolesci itp. ale jak byl gorszy dzien to i obiadu nie bylo
wszystko mozna robic, ale z rozsadkiem, nie latac po drabinie, nie wspinac sie na drzewa nie myc okien codziennie i nie grabic tydzien czasu bez przerwy pod koniec ciazy kiedy juz ledwo sie toczylam to i obiad byl raz na 2-3 dni
trzeba wszystko robic z rozsadkiem i juz wtedy wszystko bedzie ok. ale szerze - odpoczywaj poki mozesz ja sie nie sluchalam takich rad i zapierniczalam... troche zaluje bo teraz czasem sa takie dni kiedy nie mam kiedy usiasc

o jej to nie zbyt dobrze;( wiem jak się czujesz pewnie chcesz wykonywać swoje obowiązki a musisz leżeć bo dzidzia najważniejsza też mam tak jak Ty jak powiem pozmywaj to pozmywa ale już zlewu nie wytrze do sucha chodź wie że ja robie to zawsze
black_rose ale pewnie facetom też było by smutno gdyby np. złamali rękę zimą a my byśmy musiały rozpalać w piecach nosić drzewo na co dzień też możemy nosić np. drzewo ale wolimy ugotować obiad

hm? czy byłoby im smutno? Ja jak mieszkałam na wsi sama sobie nosiłam drewno, węgiel, sama ten węgiel wrzucałam do komórki, gotowałam, sprzątałam i jeszcze chodziłam do sąsiadki pomagać jej w polu. I mojemu mężowi nie było smutno że noszę sobie opał bo gdyby tak było ruszyłby 4 litery i pomógł.
Teraz ja mieszkam w bloku, moje zajęcia to: sprzątanie,gotowanie, opieka nad dziećmi i zaprowadzanie ich i odprowadzanie do szkoły. Mojego męża tylko chodzenie do pracy i zarabianie pieniędzy. Nawet syfon sama naprawiałam choć to on jest hydraulikiem Więc sorry jeśli Ty sobie nie popuścisz to nikt inny tego nie zrobi, tylko jeszcze będą wykorzystywać